𝗗𝗲 𝗪𝗶𝗷𝘇𝗲 𝗪𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗷.

Niet omdat ik dat van tevoren zo had bedacht. Maar omdat sommige dingen zich onderweg aandienen. Tijdens een wandeling. In een gesprek dat blijft doorlopen. In het stille weten dat dit niet voor niets samenkomt.

Ik ga dit samen doen met Hélène (Hélène Smid).

Er zijn maar weinig mensen met wie ik zo vanzelfsprekend de diepte in ga. Bij wie woorden niet hoeven te overtuigen en stiltes hun plek mogen hebben. Zij biedt bedding en veiligheid, en juist daardoor ontstaat er ruimte.

Hélène is een wijze vrouw. Niet luid, niet opzichtig, maar helder en zuiver in wat zij voelt, hoort en ziet. Ze heeft een bijzondere gevoeligheid voor wat er speelt tussen de regels door. Voor wat wel gezegd wordt, en wat nog wacht om uitgesproken te worden.

Ze brengt zachtheid, aandacht en een bijna magische aanwezigheid die dingen op hun plek laat vallen.

Wat ik in haar bewonder, is hoe anders zij is dan ik. Waar ik beweeg en richting geef, vertraagt zij. Waar ik woorden vind, luistert zij. Samen ontstaat er iets dat geen van ons alleen had kunnen dragen.

En misschien is dat wel precies waar De Wijze Wijven over gaat.

Een plek waar wijsheid zich verdiept in ontmoeting. Waar je niet alles alleen hoeft te dragen. Waar wij verder reikt dan ik.

𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘥 𝘸𝘢𝘵 𝘥𝘪𝘵 𝘣𝘪𝘫 𝘫𝘰𝘶 𝘰𝘱𝘳𝘰𝘦𝘱𝘵: 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘯 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘪𝘧𝘵 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘪𝘬 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘪𝘫?