💙 𝗪𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗮𝗴𝗲𝗹𝘀𝗹𝗮𝗴 𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 💙

Ze kwam op me aflopen. Klein van postuur, een rollator, Indonesisch gezicht, een handvol boodschappen tegen zich aangedrukt. Ze boog iets naar me toe en fluisterde: ‘Bij ons in Indonesië helpen we elkaar veel meer.’

Haar moeder was Indonesisch, haar vader Nederlands. Ze zag het verschil, zei ze. En voordat ik iets terug kon zeggen, duwde ze me haar boodschappen in handen. Pasta. Hagelslag. Koekjes. Shampoo. Soep. ‘Wij mogen elkaar wel wat meer helpen.’

Dit weekend stond ik namens Rotary Zwolle Noord bij de Jumbo in Holtenbroek in Zwolle, voor Stichting KerstZwolle om samen boodschappen te verzamelen voor huishoudens die in armoede leven. Bij de ingang vroegen we mensen of ze iets extra’s wilden kopen voor wie het niet breed heeft. Niet alleen het noodzakelijke, maar juist ook iets extra’s, iets liefs. Iets dat voelt als aandacht, als kerst. Nootjes. Douchegel. Pindakaas. Koekjes.

Er werd veel gegeven. Producten zoals Brinta, thee, koffie, rijst en blikken bruine bonen vulden de dozen. Zo vanzelfsprekend voor velen van ons. Maar ik merkte dat ik even zuchtte. Hoe kan het toch zo zijn, dat dit in Nederland nog steeds geen vanzelfsprekendheid is voor iedereen?

Twee uur bij de supermarkt was verrassend leerzaam.

Ik vroeg kinderen of ze wisten waarom ze producten gaven. De meesten konden het precies aangeven: “Voor kindjes met knorrende buikjes,” zei een klein meisje met een paardenstaart.

Er was een vrouw die stapels pakken Brinta bracht. Ze vertelde mij dat ze zelf lang bij de voedselbank had gelopen en wist hoe belangrijk een goed ontbijt is.

Wat me ook raakte, was de sfeer in die winkel. Kassières die mensen kenden. Tijd namen voor een praatje. Een tas die even werd ingepakt voor iemand die het zelf niet meer zo makkelijk kon.

En ergens raakte mijn hoofd vol met vragen. Over wie wel iets koopt en wie niet en waarom. Over keuzes voor producten. Over wat ‘logisch’ zou zijn. Hoe ik het zou doen…Interessante dialogen in mijn hoofd.

Totdat zo’n klein vrouwtje met een rollator mij weer in het hier en nu bracht met haar handen vol boodschappen.

Misschien begint een ander een warm hart toedragen precies daar. 💙 In het hier en nu met een extra pak hagelslag.