♥️ 𝗪𝗮𝗮𝗿 𝗼𝗹𝗶𝗲𝗯𝗼𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 ♥️

Om acht uur doe ik de deur in Hattem open. Nog vóór ik goed en wel binnen ben, komt de geur me tegemoet. Warm. Vers. Oliebollen.

Het is een drukte van jewelste bij 𝗗𝗲 𝗦𝘁𝗮𝗱𝘀𝗯𝗮𝗸𝗸𝗲𝗿. Mensen lopen af en aan. Met oliebollen, kratten, zakken, nietmachines, Excel-overzichten. Tellen. Afvinken. Kratten vullen. Chaos, maar dan van de goede soort.

Gisteren stonden we hier met Rotary Club Zwolle Noord om voor 𝗦𝘁𝗶𝗰𝗵𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗞𝗶𝗻𝗱 𝗶𝗻 𝗕𝗲𝗲𝗹𝗱 oliebollen in te pakken en persoonlijk te bezorgen. Geen anonieme actie. Even contact. Even een blik en een wens.

Wat me raakt aan dit soort acties, is niet alleen wat we doen, maar hoe.

Samen lachen. Samen klungelen met zakken en nietmachines om de bedankkaartjes eraan te maken. Het is precies dát wat Rotary voor mij zo waardevol maakt: mensen bij elkaar brengen rondom iets dat ertoe doet.

Met groot respect kijk ik naar de bakkers van De Stadsbakker. Al twee dagen lang, bijna non-stop, oliebollen bakken. Ik hoorde dat het er rond de veertigduizend zijn. Veertigduizend. Het is nauwelijks voor te stellen. En toch voelt het hier niet als een fabriek. Integendeel.

Ik raak in gesprek met @𝗱𝗶𝗼𝗻𝘀𝗰𝗵𝗿𝗶𝗷𝘃𝗲𝗿. Een frisse, bevlogen man, met ogen die beginnen te glimmen zodra hij over zijn vak praat. Zijn grootvader was bakker; het ambacht was hem niet vreemd. Na een andere studie besloot hij het roer om te gooien, schoolde zich om tot bakker en nam twee jaar geleden De Stadsbakker over van @arendkisteman. Sindsdien staat hij hier, met hart en ziel.

Je proeft het ook.

Geen fabrieksbrood, maar brood met aandacht. Met tijd. Met liefde. Brood waar nog een verhaal in zit. Misschien is dat wel wat je ook proeft in die oliebollen.

Even later komt zijn vader binnen. Trots. Aanmoedigend. Ook hij vertelt met vuur over zijn werk. Ook daar weer: voeding, zorg, aandacht. Het loopt als een rode draad door het gesprek.

Later die dag rijden mensen af en aan om de oliebollen te bezorgen.

Bij voordeuren. In woonkamers. Bij mensen voor wie zo’n zak oliebollen meer is dan een lekkernij. Het is een tastbaar teken van steun om kinderen uit Zwolse gezinnen met een laag inkomen te laten genieten van leuke uitjes.

En terwijl ik dat allemaal laat bezinken, denk ik aan de blog over hagelslag en menselijkheid.

Het zit ’m vaak niet in grote woorden of ingewikkelde plannen. Maar in samen doen. In handen uit de mouwen. In warme geuren op de vroege ochtend. In ogen die stralen als iemand over zijn vak vertelt.

Soms is het leven verrassend eenvoudig.

En juist daarom zo rijk.

𝗘𝗻 𝗷𝗶𝗷?

✨Waar leg jij je hart in, elke keer opnieuw?